.

บางที ก็นึกอยากจะใช้เวลาอยู่กับตัวเอง

แต่บางที ก็ไม่ได้อยากทำอะไรด้วยตัวเองแบบนี้

.

.

มันก็แค่ช่วงเวลา...

อีกเดี๋ยวมันคงจะผ่านไป

อีกไม่นานก็จะเช้า

จะกลับไปร่าเริงเหมือนเดิม จะกลับไปเป็นคนเดิมที่หัวเราะได้เสมอ

ทั้งๆ ที่อยากจะเป็นอย่างนั้นตลอดเวลา

แต่มันก็ทำไม่ได้เสียที

พยายามมานานเท่าไหร่แล้ว?

เหมือนโกหกตัวเองเท่านั้น...

.

.

.

ไม่เข้าใจว่ามนุษย์จะดิ้นรน ขนขวายที่จะมีชีวิตอยู่ไปทำไม

ก็ในเมื่อทุกคนต้องตาย

แล้วจะอยากมีชีวิตที่ดีกว่า อยากได้ความสำเร็จไปทำไมกัน?

ก็สุดท้ายต้องตายอยู่ดี ตายไปก็เท่านั้น

ทุกสิ่งที่ทำมาทั้งชีวิตสูญเปล่า

ถึงจะบอกไว้ว่า "จะได้มีคนคิดถึงในภายหลัง"

แต่มันจะมีประโยชน์อะไร? ก็ในเมื่อเราไม่รับรู้อะไรแล้ว?

แล้วคนที่มาชื่นชมภายหลังก็ต้องตายไปอยู่ดี

แล้ว...................?

จะมีชีวิตอยู่ทำไมกัน?

ไม่เข้าใจชีวิต ไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น

ภาพของโลกใบนี้ ดูว่างเปล่า

ทุกสิ้นทุกอย่างล้วนจอมปลอม

จะดิ้นรนยืดระยะชีวิตออกไปทำไม

ในเมื่อต้องตายในสักวัน

จะตายวันนี้ หรือพรุ่งนี้ มันก็เหมือนกัน

มีชีวิตยืนยาวมันดีตรงไหน?

เท่ากับต้องทนทุกข์มากขึ้นไม่ใช่รึไง?

เรื่องราวที่เราทำในวันนี้

อีก 100 ปีข้างหน้าก็จะไม่มีใครจดจำ

มันจะหายไป................

เหมือนที่เราหายไป

.

.

แค่ที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็รับไม่ได้

ทนไม่ได้ที่จะต้องเห็นคนที่รัก และผูกพันธ์ หายไปทีละคน

ในขณะที่ความทรงจำมีเคยมียังแจ่มชัด

.

.

.

[เดียวดายกลางสายลม]
[Indy Cafe Love You 2]
[เล็ก Night Colorful]

บินไปเดียวดาย..กลางสายลมแปรปรวน...
เพียงทะเลครวญ....ฟังคล้ายเป็นเพลงเศร้า...
ค่ำคืนนี้ฉันเพลีย..ฉันเหนื่อย..ฉันหนาว
และเหงาเหลือเกิน...

ไม่เคยมีใคร..มีรักแท้จริงใจ...
จ้องมองทางใด..ดูเคว้งคว้างว่างเปล่า..
. ฝ่าลมฝนลำพัง...มากี่ร้อนหนาว....
จนล้า...สิ้นแรง...

* ไม่อยากเห็นภาพใด..แม้แต่ท้องฟ้า...
อยากจะพักดวงตา...ลงชั่วกาล....
จะไปซุกตัวนอนซ่อนกายในเงาจันทร์...
จะหลับฝันไม่ขอตื่น..ขึ้นมา.....

คงจะมีเพียง...ลมหายใจรวยริน....
เอนกายบนดิน...ยอมรับความแพ้พ่าย....
ปีกของฉันมันหนัก....บินต่อไม่ไหว....
จะขอพักกายชั่วกาล.....